به گزارش خبرگزاری حوزه، حجتالاسلام علیآقا پیروز، مدیر گروه مدیریت و حکمرانی اسلامی پژوهشگاه فرهنگ و اندیشه اسلامی در نوشتاری با اشاره به موضوع مذاکرات و مطالبات مردم آورده است: پذیرش آتشبس و ورود جمهوری اسلامی ایران به مسیر مذاکره با آمریکا، برای بخش قابل توجهی از افکار عمومی پرسشبرانگیز بود؛ نه صرفاً از حیث اصل آتشبس، بلکه از منظر «منطق» این تصمیم. روایت رسمی منتشرشده در رسانههای داخلی نیز بر این نکته تأکید داشت که این پذیرش، مشروط به شروط مشخص (شروط دهگانه) و در چارچوب ملاحظات کلان کشور صورت گرفته است. با این حال، این پرسش پابرجاست که چگونه مسیری که در سالهای گذشته بارها پرهزینه و غیرقابل اتکا توصیف میشد و تجربه تلخ آن بارها گوشزد شده بود، اینبار در قالب تدبیر و مصلحت مطرح شده است؟!
به زعم برخی، باید میان «نقد مذاکره بهعنوان یک راهبرد دائمی» و «پذیرش مذاکره بهعنوان یک اقدام موردی و تاکتیکی» تفکیک قائل شد. در ادبیات تصمیمگیری سیاسی، حتی بازیگرانی که نسبت به مذاکره بدبیناند، ممکن است در مقاطعی به این جمعبندی برسند که تداوم درگیری یا تشدید بحران، هزینههایی سنگینتر از ورود کنترلشده به گفتوگو دارد. در چنین حالتی، مذاکره نه یک اصل مطلوب، بلکه ابزاری برای مدیریت بحران، کنترل هزینهها و خرید زمان تلقی میشود؛ ابزاری که موفقیت یا شکست آن به «شروط»، «خطوط قرمز» و «ضمانت اجرا» وابسته است.
در برخی تحلیلهای رسانهای ، تبیین دیگری برجسته شده است: همراهی مشروط عالی ترین مقام رسمی کشور با دولت مستقر بهمنظور حفظ انسجام داخلی و جلوگیری از شکافهای سیاسی. بر اساس این نگاه، حتی اگر در عالی ترین سطح نظام نسبت به مسیر انتخابی دولت تردیدهایی وجود داشته باشد، رویکرد غالب نه تقابل مستقیم، بلکه هدایت تصمیم در مسیر کمخطرتر از طریق تعیین شروط و چارچوبها خواهد بود؛ یعنی مخالفت نکردن با اصل مسیر، اما مراقبت از نتایج آن.
در کنار این، نقش مردم نیز تعیینکننده است. توصیه به «در صحنه بودن مردم» را میتوان نوعی تأکید بر نظارت اجتماعی دانست: جامعهای که روند مذاکرات را دقیق و مطالبهگرانه دنبال کند، هم پشتوانهای برای تیم مذاکرهکننده باشد تا از قدرت چانه زنی بیشتری برخوردار شوند و هم مانع از فاصله گرفتن تصمیمات از منافع و خواست عمومی و خطوط قرمز تعیین شده، گردند.
مذاکرات، بدون «نظارت مردمی» به نتیجه مطلوب نمیرسد. نقطه اتکای این مسیر، حضور آگاهانه مردم و مطالبهگری مستمر است؛ حضوری که میتواند هم پشتوانه مذاکرهکنندگان باشد و هم ترمزی برای هرگونه عقبنشینی از منافع ملی و عبور از خطوط قرمز. مسئولیت مردم مبعوث ایران در این مرحله، دیدهبانی دقیق مسیر و مطالبهگری است.
نظر شما